สงครามอิมจิน — หายนะจากทิศใต้
1592 — ญี่ปุ่น 158,000 นายขึ้นฝั่งปูซาน โชซอนที่ไม่เตรียมพร้อมพ่ายแพ้ในสองเดือน และกษัตริย์ทรงหนีทิ้งราชธานี
ในปี 1592 โชซอนไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับสิ่งที่กำลังจะมา — และนั่นคือสาเหตุที่สงครามอิมจิน (임진왜란) กลายเป็นหายนะที่เปลี่ยนประวัติศาสตร์เอเชียตะวันออก
ก่อนสงคราม — ความประมาทของโชซอน
โชซอนในช่วงกลางศตวรรษที่ 16 กำลังยุ่งกับการเมืองฝักฝ่ายภายใน ขุนนางทะเลาะกัน กษัตริย์อ่อนแอ และที่สำคัญ — ไม่มีใครสนใจข่าวที่มาจากญี่ปุ่นอย่างจริงจัง
ญี่ปุ่นในขณะนั้นผ่านยุคสงครามกลางเมืองมานานหลายสิบปี และ โตโยโตมิ ฮิเดโยชิ (豊臣秀吉) เพิ่งรวบรวมแผ่นดินญี่ปุ่นได้สำเร็จ เขามีกองทัพนักรบจากทั่วประเทศที่ไม่มีสงครามให้สู้ เขาจึงต้องการสงครามใหม่ — และเกาหลีคือเส้นทางไปจีน
ฮิเดโยชิส่งข้อเรียกร้องให้โชซอนอนุญาตให้กองทัพญี่ปุ่นเดินผ่านเพื่อโจมตีจีน โชซอนปฏิเสธ ส่งทูตไปรายงานญี่ปุ่นว่า "ไม่มีภัย" — ขุนนางสองคนที่ส่งไปดูสถานการณ์กลับมาพร้อมรายงานที่ขัดแย้งกันสิ้นเชิง คนหนึ่งบอกอันตรายสูง อีกคนบอกไม่มีอะไร และโชซอนเลือกเชื่อคนที่ไม่มีอะไร
13 เมษายน 1592 — ญี่ปุ่นบุก
กองทัพญี่ปุ่น 158,000 นายข้ามทะเลและขึ้นฝั่งที่ปูซาน (부산) การต่อต้านของโชซอนพังทลายในเวลาไม่กี่วัน ปูซานแตก เส้นทางเหนือเปิดกว้าง กองทัพญี่ปุ่นใช้ปืนคาบศิลา (조총/โจชง) ที่โชซอนไม่เคยเผชิญมาก่อน
ความเร็วของการพ่ายแพ้ทำให้ทุกคนตกตะลึง ป้อมปราการแตกทีละแห่ง กองทัพโชซอนที่ส่งออกมาสู้ถูกกวาดล้างทันที
ภายในสองเดือน ญี่ปุ่นยึดโซลและยึดเปียงยางได้ พระเจ้าซอนโจทรงหลบหนีไปทางเหนือสู่อีจู (의주) ริมพรมแดนจีน ทิ้งราชธานีและประชาชนไว้ข้างหลัง นี่คือจุดต่ำสุดของโชซอนในรัชกาลนี้
สิ่งที่ชะลอการล่มสลาย
ถ้าไม่มีสองปัจจัยนี้ โชซอนอาจสิ้นสุดไปตั้งแต่ปี 1592
ปัจจัยที่หนึ่ง — กองกำลังอาสาสมัคร 의병 (อีบยอง) ชาวบ้าน ชาวนา อดีตทหาร และนักบวชพุทธทั่วทั้งแผ่นดินลุกขึ้นต่อต้านโดยไม่รอรัฐบาล พวกเขาโจมตีเส้นทางส่งเสบียงของญี่ปุ่น ทำให้การรุกคืบช้าลงและเสียกำลังพลไปอย่างต่อเนื่อง
ปัจจัยที่สอง — กองเรือของอีซุนชิน ที่บทถัดไปจะเล่า
เมื่อโชซอนส่งคำร้องขอความช่วยเหลือจากจีน ราชวงศ์หมิงส่งกองทัพเข้ามา เพราะหากโชซอนแตกและญี่ปุ่นยึดคาบสมุทรได้ จีนก็คือเป้าหมายต่อไป สงครามอิมจินจึงกลายเป็นสงครามที่สามฝ่ายต่อสู้กันอยู่บนแผ่นดินโชซอน
บาดแผลที่เห็นได้ทันที
สงครามในปีแรกทำลายโชซอนอย่างมหาศาล พระราชวังคยองบกกุงและพระราชวังชางด็อกถูกเผา บันทึกราชการ รายชื่อทาส และเอกสารราชการหายไปเป็นจำนวนมาก ประชากรล้มตายจากสงคราม โรค และความอดอยาก
แต่สงครามยังไม่จบ — มันยังดำเนินต่อไปอีก 6 ปี
สงครามอิมจินสอนโชซอนหลายบทเรียน แต่บทเรียนที่ฝังลึกที่สุดคือ: ประชาชนสู้ได้โดยไม่ต้องรอรัฐบาล และความอยู่รอดของอาณาจักรบางครั้งขึ้นอยู่กับคนธรรมดาที่เลือกจะยืนหยัด