พระเจ้าเซโจ

รัชสมัยของพระเจ้าเซโจ (세조 / King Sejo)

พระเจ้าเซโจ (세조) มีพระนามเดิมว่า อีโย (이유 / Yi Yu) หรือเป็นที่รู้จักในพระนาม เจ้าชายซูยัง (수양대군 / Prince Suyang) ทรงเป็นกษัตริย์องค์ที่ 7 แห่งโชซอน ครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 1455–1468 พระองค์คือกษัตริย์ที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งที่สุดในประวัติศาสตร์โชซอน — ทั้งผู้ยึดบัลลังก์จากพระราชหลานวัย 12 ขวบ และผู้วางรากฐานกฎหมายที่โชซอนใช้ตลอด 300 ปี

การรัฐประหาร Gyeyu (계유정난)

ในปี ค.ศ. 1453 เจ้าชายซูยังก่อการรัฐประหาร กเยยูจ็องนัน (계유정난 / Gyeyu Coup) โดยลงมือสังหาร คิมจองซอ (김종서 / Kim Jong-seo) ขุนนางผู้มีอำนาจที่ดูแลพระเจ้าทันจง รัชทายาทวัย 12 พรรษา ด้วยพระองค์เองในยามค่ำคืน จากนั้นกวาดล้างขุนนางฝ่ายตรงข้ามทั้งหมดภายในคืนเดียว ในปี ค.ศ. 1455 บีบพระเจ้าทันจงให้สละราชสมบัติ และขึ้นครองราชย์แทน

ซายุกชิน — หกขุนนางผู้ซื่อสัตย์

หลังขึ้นครองราชย์ กลุ่มขุนนางหกคนที่เรียกว่า ซายุกชิน (사육신 / Sayuksin) วางแผนปลงพระชนม์เซโจในงานเลี้ยงและคืนบัลลังก์ให้ทันจง แต่แผนรั่วก่อนวันลงมือเพียงวันเดียว เซโจจับผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด ซักทรมานและประหารอย่างทารุณ รวมถึงนักวิชาการ ซองซัมมุน (성삼문 / Seong Sam-mun) ผู้มีส่วนสร้างฮันกึลในสมัยเซจง ทันจงถูกเนรเทศไปยังยองวอลและสวรรคตในปีเดียวกัน — นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าถูกสั่งสังหาร ซายุกชินได้รับการยกย่องเป็นสัญลักษณ์ความจงรักภักดีตลอดประวัติศาสตร์เกาหลี

ยกเลิก Jiphyeonjeon

หนึ่งในพระราชกิจแรกหลังขึ้นครองราชย์คือการยุบ จิบฮยอนจอน (집현전 / Jiphyeonjeon) สถาบันวิชาการที่เซจงมหาราชสร้างไว้ เพราะนักวิชาการจากสถาบันนี้มีส่วนในแผนซายุกชิน การยุบสถาบันนี้สะท้อนว่าเซโจไม่ต้องการปัญญาชนอิสระที่อาจตั้งคำถามต่อความชอบธรรมในการครองราชย์

กย็องกุกแทจอน — ประมวลกฎหมายแห่งชาติ

มรดกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเซโจคือการริเริ่มจัดทำ กย็องกุกแทจอน (경국대전 / Gyeonggukdaejeon) ประมวลกฎหมายแห่งชาติฉบับสมบูรณ์ ครอบคลุมตั้งแต่ระบบราชการ กฎหมายอาญา การเก็บภาษี ไปจนถึงพิธีราชสำนัก แม้จะสำเร็จในรัชสมัยพระเจ้าซองจง แต่กรอบและโครงสร้างหลักวางไว้ในรัชสมัยเซโจ กฎหมายนี้ใช้เป็นรากฐานการปกครองโชซอนตลอดกว่า 300 ปี และถือเป็นผลงานด้านนิติศาสตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดชิ้นหนึ่งในเอเชียตะวันออก

เซโจในสายตาประวัติศาสตร์

ความขัดแย้งของเซโจอยู่ที่การเป็นทั้งผู้ทำลายและผู้สร้าง — ทำลายระบบตรวจสอบที่เซจงสร้างไว้ แต่สร้างกรอบกฎหมายที่โชซอนต้องการ พระองค์ยังทรงนับถือพุทธศาสนาอย่างลึกซึ้งในรัฐที่ใช้ขงจื๊อเป็นอุดมการณ์ สั่งสร้างวัดหลายแห่งและแปลพระสูตรเป็นภาษาเกาหลี นักประวัติศาสตร์เกาหลีแบ่งเป็นสองค่าย — ค่ายหนึ่งมองว่าพระองค์เป็นทรราช อีกค่ายยอมรับว่าทักษะบริหารของพระองค์ทำให้โชซอนมั่นคงในยุคที่ต้องการความเด็ดขาด